Sürekli koşmak zorunda hissettim kendimi hep,
Hiç iş yapmıyorken bile hep acelem vardı.
Geçmişe ait her öfkemi kıymetli bi anı gibi saklar ve hatırlayıp üzülmek iyi gelirdi.
Tevekkülü ve tefekkürü bildiğimi sanırdım
Eft ile tanıştığım günden itibaren hayatıma bakışım değişti.
Daha kolay mazur görebiliyorum,
Daha sakinim,
Daha mutlu,
Koşmayı bıraktım.
Hayatımda ilk defa evime çiçek aldım,
Öleceğini düşünüp korkardım.
Yaşadığım çoğu duygunun bana ait olmadığını gördüm.
Kırgınlıklarım, yorgunluklarım umutsuzlarım azaldı.
Yokluğun imtihanını kabul ettim.
Ve sevgiyle akıp gitmesine izin verdim.